.
.
.
.
.
..
...
....
....
...
..
.
แหะๆ...ขอบอกก่อนน๊ะจ๊ะทู้กคน
ไหนๆก้อเข้ามากานแล้ว...อยากให้แสดงความคิดเห็นกันบ้าง
นิดนึงก้อดีน้า...*-*
.
..
...
....
ในชีวิตของคนเราจะมีสักกี่คนที่สามารถทำได้ดังใจปรารถนา
จะสามารถนาประสบความสำเร็จไปทุกๆสิ่ง
ในความเป็นจริงแล้วทุกคนมักจะลืมเลือนบุคคลที่มีพระคุณเมื่อเวลาผ่านไป
ใครจำได้ไหม? ....ครูคนแรกของเราชื่ออะไร
ใครจำได้ไหม? ....เพื่อนคนแรกของเราชื่ออะไร
ใครจำได้ไหม? ....คนที่เรารู้สึกชอบคนแรกชื่ออะไร
ใครจำได้ไหม? ....ใครจำได้ไหม? .... ใครจำได้ไหม? ....
สิ่งใดเล่าที่กลืนหายความรู้สึก...
ความทรงจำ ของเราจนแทบจะลืมเลือนว่ามันเคยเกิดขึ้นกับเรา
ในท่ามกลางความสับสนวุ่นวายในเมืองหลวง
ในสังคมที่มีการแก่งแย่งแข่งขันกันไม่มีที่สุดสิ้น
ในท่ามกลางความขัดแย่งระหว่างขาวกับดำ
ในท่ามกลางความขัดแย่งระหว่างถูกกับผิด
ในท่างกลางอากาศที่ร้องระอุราวกับจะแผดเผาเป็นผุยผง
ในท่ามกลางสายฝนที่เปียกปอนจนเผยให้เห็นมังสาที่ปิดบังไว้ด้วยอาภร
ในท่ามกลางอากาศหนาวที่แทบจะเป็นตุ๊กตาหิมะ
ในท่ามกลางความขัดสนแล้งแค้นจนแทบไม่มีจะกิน
ในท่ามกลางความมั่งคั่งรำรวยจนกลัวว่าธุรกิจจะขาดทุน
ในท่ามกลางความเห็นแก่ตัวจนก่อให้เกิดสงคราม
ในท่ามกลางเด็กกำพร้า
ในท่ามกลางผู้อดอยากหิวโหย
ในท่ามกลางความแตกแยกทางความคิดจนก่อให้เกิดความแตกแยกทางสังคม
ในท่ามกลางระหว่างความรักและความเกลียดชัง
เรายืนอยู่ที่ใดกันเล่า...ที่ผ่านมาเรายืนอยู่ในท่ามกลางตลอดเวลา
จนบางคนชินชาไปเสียแล้ว ไม่มีความรู้สึกไปเสียแล้วในท่ามกลางนั้น......ท่ามกลางกาลเวลา
เรากำลังยืนอยู่ในท่ามกลางกาลเวลาที่ผ่านไปเรื่อยๆ
ไม่มีที่สิ้นสุดไม่รู้จะไปหยุดที่ตรงไหน ไม่รู้ว่ากาลเวลาเคยหยุดอยู่ที่ใด
จนคนแล้วคนเล่าที่ต้องพ่ายแพ้ต่อกาลเวลาเพราะกาลเวลาไม่เคยหยุด
แต่ ณ บัดนี้กาลเวลานั้น สำหรับฉันกาลเวลาได้หยุดไว้แล้ว
ฉันหยุดกาลเวลาเอาไว้ให้ตราตรึงอยู่ในหัวใจหยุดช่วงเวลาประทับใจทุกช่วงให้หยุดนิ่ง
แม้ในบางครั้งกาลเวลาพยายามพังทลายกำแพงแห่งความทรงจำในใจฉัน
เพื่อทำลายช่วงเวลาประทับใจของฉันที่หยุดเอาไว้ให้ลบเลือนลงไป
แต่ก็ไม่เป็นไร ...เพราะถึงแม้มันจะลบเลือนลง
ฉันยังสามารถเอาหัวใจของฉันไปสัมผัสความรู้สึกนั้นได้
เพราะทุกสิ่งทุกอย่างได้หล่อหลอมให้ฉันเติบโตขึ้นมา ณ ขณะนี้
.
.
.
.
.
.
.
.
ปล. ขอบคุณค่า...สวยๆหล่อๆกันทู้กคนเยย...*+*...อิอิ
